بن انبان

«لغت نامه دهخدا»

[بُ اَ] (ص مرکب) دشنامی است. آنکه بر سرین گوشت ندارد از پیری یا علتی. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
یارب چرا نبرد مرگ از ما
این سالخورده زال بن انبان را.منجیک.