«لغت نامه دهخدا»
[بَ نَ سَ] (معرب، اِ) معرب بنفشهء فارسی است. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). بوئیدن تازهء آن نافع محرورین و مداومت بر آن منوم و مروح و مربای آن نافع ذات الجنب و ذات الریه و دافع صداع و سعال است. (منتهی الارب) (آنندراج). معرب بنفشهء فارسی است و بعربی فرفیر نامند و بیونانی ابر. (از تحفهء حکیم مؤمن). رجوع به المعرب جوالیقی ص59، 105 و دزی ج 1 ص118 و شرفنامهء منیری و الفاظ الادویه و بنفشه شود.