بنقوس

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (ع اِ) شکوفهء خربزه. ج، بناقیس(1). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).
(1) - صاحب اقرب الموارد در ذیل بناقیس آرد: صغار البطیخ، الواحد بنقوس... و در تاج العروس آمده است... و قال ابن عباد، ما طلع من مستدیر لبطیخ الواحد بنقوس بالضم... (تاج العروس ج 4 ص113).