«لغت نامه دهخدا»
[بَ عَبْ با] (اِخ) سلسلهء عرب نژاد که در قسمت اعظم قرن 5 ه . ق . در قسمتهای جنوبی و غربی اندلس فرمانروایی کردند و پایتخت آن سویل (اشبیلیه) بود. مؤسس سلسله، ابوالقاسم محمد بن عباد قاضی سویل بود. (از دائره المعارف فارسی).