بنیان کن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ کَ] (نف مرکب)خانه برانداز. ویران کنندهء خانه و بنا :
نخست باید بستن مسیل چشمهء آب
که رفته رفته شود چشمه سیل بنیان کن.
قاآنی.