بنی اسد

«لغت نامه دهخدا»

[بَ اَ سَ] (اِخ) از قبایل عربستان شمالی، منسوب به کنانه. قومی صحراگرد بودند و مراتع آنان در نواحی جنوبی و جنوب شرقی ممتد بود. از وقایع عمده در تاریخ پیش از اسلام این قبیله، شورش آنها بر ضد جحر آخرین امیر بزرگ کنده و پدر امرؤالقیس است و کشته شدن جحر که از این طریق ضربتی مهلک بر دولت کنده وارد کردند. سران بنی اسد بعد از مدتی گردنکشی در سال 9 ه . ق . اسلام آوردند ولی بعد از وفات پیغمبر و احتما در زمان آن حضرت مرتد شدند. (از دایره المعارف فارسی). پسران اسد نام چند تیره از قبایل عرب: 1 - بطنی از عنز. 2 - فخذی از طایفهء ازد، از قحطان. 3 - تیره ای از قریش. 4 - بطنی از مذحج. 5 - بطنی از قضاعه. 6 - قبیله ای از عدنان که معروفتر و بزرگتر از همه و منسوب به اسدبن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضربن نزار است و بطن های بسیاری از آن منشعب شدند. (فرهنگ فارسی معین).