بنی عباد

«لغت نامه دهخدا»

[بَ عَبْ با] (اِخ) (414 - 484 ه . ق .) از ملوک الطوایف اندلس که پس از زوال دولت بنی امیه و قبل از استقرار مرابطین در اشبیلیه حکومت داشتند و آنان سه تن بودند و بدست امرای مرابطین از میان رفتند. (از طبقات السلاطین ص20). رجوع به فرهنگ فارسی معین شود.