بوارج

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رِ] (ع اِ) جِ بارجه. دریازنان. (یادداشت بخط مؤلف). دزدان دریایی : فقطع میدوهم لصوص الدیبل و البوارج اصحاب بیره. (الجماهر ص48). و بین غب سرندیب فی ارض البوارج من الساحل. (الجماهر ص173). رجوع به بارجه شود.