بوالگنجک

«لغت نامه دهخدا»

[بُلْ گِ جَ] (ص، اِ)(1) هر چیز که آن عجیب و غریب و طرفه باشد و دیدنش خنده آورد. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). رجوع به بوالکنجک و بلکنجک شود. || طناز و عشوه گر. (ناظم الاطباء).
(1) - ناظم الاطباء به فتح «گ» ضبط کرده است.