بوالهوسی

«لغت نامه دهخدا»

[بُلْ هَ وَ] (حامص مرکب)پرهوسی. هوسکاری. گذراندن وقت به آرزو و هوس بسیار. (فرهنگ فارسی معین) :
عمر بگذشته به بی حاصلی و بوالهوسی
ای پسر جام میم ده که به پیری برسی.
حافظ.