بوبو

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) شانه سر و هدهد و آنرا مرغ سلیمان هم گفته اند. (برهان). هدهد. (اوبهی) (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی). بوبک :
فرق سر او باد به ده شاخ چو بوبو.
سراج الدین قمری.
رجوع به پوپک شود. || در بعضی جاها، زنان، خواهر خود را بوبو خوانند. (برهان) (ناظم الاطباء). || (اِ صوت) صدای شانه بسر :
وصال بلبل با گل هنوز نابوده
بخیره شور برآورده شانه سر بوبو.
نزاری (از رشیدی).
رجوع به پوپک شود.