بوخت

«لغت نامه دهخدا»

[بُ / بُو] (ن مف) بُخت. نجات داده. نجات یافته. در ترکیب اسماء آید: سه بوخت. سبخت(1). چهاربوخت. صهاربخت(2). (فرهنگ فارسی معین). رجوع به بُخت و بوختن شود.
(1) - نجات یافتهء سه رکن (سه رکن زرتشتی: اندیشهء نیک، گفتار نیک، کردار نیک. یا تثلیث عیسوی). (فرهنگ فارسی معین).
(2) - نجات یافتهء چهار (صلیب). (فرهنگ فارسی معین).