بوزنگان

«لغت نامه دهخدا»

[زَ نَ / نِ] (اِ) جِ بوزنه :
آن یکی برجهد چو بوزنگان
پای کوبد بنغمهء طنبور.ناصرخسرو.
و رجوع به بوزنه و بوزینه شود.