بوزه چی

«لغت نامه دهخدا»

[زَ / زِ] (ص مرکب) آنکه شراب و بوزه فروشد. (آنندراج) :
شهری خراب بوزه چی و چشم مست اوست
پیر و جوان سبوی کش و می پرست اوست.
سیفی.