بوستان گرد

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (نف مرکب) گردندهء در بوستان. (آنندراج). که تماشای باغ و بوستان کند :
ایاغی به این بوستان گرد ده
گل سرخ بستان، می زرد ده.
ملاطغرا (از آنندراج).