بوسه چین

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ] (نف مرکب)برگزینندهء بوسه. (ناظم الاطباء). برگزینندهء بوسه. بوسه گیر. (فرهنگ فارسی معین) :
دلهای خون آلود بین بر خاک راهت بوسه چین
من خاک آن را هم همین بوسی تمنا داشته.
خاقانی.
از هم عنانیش نفس برق سوخته است
پایی که بوسه چین ز رکابش شوم کجاست.
صائب (از آنندراج).