بوسه نهادن

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ نِ / نَ دَ] (مص مرکب) بوسه زدن :
سعدیا گر بوسه بر دستش نمی یاری نهاد
چاره آن دانم که بر پایش بمالی روی را.
سعدی.