بو شنیدن

«لغت نامه دهخدا»

[شِ دَ] (مص مرکب) بوی بدماغ رسیدن. || مطلع شدن. مرادف بو بردن. || احساس کردن و درک کردن :
هرکه نشنیده ست روزی بوی عشق
گو به شیراز آی و خاک ما ببوی.سعدی.
رجوع به بوی شنیدن شود.