بوی کلک

«لغت نامه دهخدا»

[کَ لَ] (اِ مرکب) میوه ای است مغزدار که آنرا بترکی چتلاقوچ گویند. (برهان). همان بوکلک است که مغز آنرا خورند و بترکی چتلاقوچ گویند. (آنندراج) (انجمن آرا). بوی کلک و میوهء درخت بنه. (ناظم الاطباء). بن. حبه الخضراء. بطم. چتلاقوش. مشغله البطالین. (یادداشت بخط مؤلف). بن کوهی است که پوست نر آن برکنند و چون تخمه و امثال آن بشکنند و مغزش بخورند. (یادداشت بخط مؤلف) :
نخور این(1) انجکک و بوی کلک بی حاصل
تا به ریش خود و یاران نکنی تف بسیار.
بسحاق اطعمه.
رجوع به بوکلک شود.
(1) - ن ل: مشکن این...