بویندگی

«لغت نامه دهخدا»

[یَ دَ / دِ] (حامص مرکب) بوی داشتن. دارای رایحه و عطر بودن :
در آن گلستان چشمهء روشن است
خوش آبی ببویندگی چون گلاب.اسدی.