«لغت نامه دهخدا»
[بَ ئُدْ دی] (اِخ) محمد بن حسین عاملی (منسوب به جبل عامل) معروف به شیخ بهایی. دانشمند بنام عهد شاه عباس بزرگ در سال 953 ه . ق . در بعلبک متولد شد و در سال 1031 ه . ق . در اصفهان درگذشت. پدرش عزالدین حسین در سال 966 ه . ق . به ایران مهاجرت کرد و بهاءالدین در ایران نشأت یافت. تألیفاتی بفارسی و عربی پرداخته که مجموع آنها به 88 کتاب و رساله بالغ میشود و از آن جمله: دو مثنوی فارسی «نان و حلوا»، «شیر و شکر»، «جامع عباسی» (در فقه)، «خلاصه الحساب»، «تشریح الافلاک»، «کتاب اربعین» (به عربی) و نیز کشکول که مجموعه ای است از نوادر حکایات و علوم و اخبار و امثله و اشعار عربی و فارسی. وی بفارسی و عربی شعر میسروده. جنازهء او را به مشهد انتقال دادند و در پایین پا دفن کردند. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به اعلام زرکلی ج 3 ص889 شود. رجوع به مجمع الفصحا ج 2 و ریاض العارفین چ اول ص45 و آتشکدهء آذر چ شهیدی ص 174 شود.