بهادار

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب) دارای قیمت. قیمتی. (فرهنگ فارسی معین).
- اوراق بهادار؛ اوراقی که نمایندهء سرمایه های مولد بهره و درآمد است و این اوراق بمنظور بکار انداختن سرمایه و جلب منفعت، خرید و فروش میشود، مانند سهام شرکتها و اسناد قرضهء دولتی و اسناد خزانه و تمر و برچسب و غیره.