«لغت نامه دهخدا»
[بَ خوا / خا] (اِ مرکب)ایوان یا هر جای بلند برای خوابگاه تابستان. ایوان و دکان و سکویی که به بهاران در آنجا بشب خسبند. (یادداشت بخط مؤلف).