بهجه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ جَ] (ع مص) شاد شدن. (دهار). شادمان شدن. (منتهی الارب) (المصادر زوزنی). بهج. (ناظم الاطباء). و رجوع به بهجت و بهج شود. || خوب و نیکو گردیدن(1). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (اِمص) حسن و خوبی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): ... و انزل لکم من السماء ماء فانبتنا به حدائق ذات بهجه... (قرآن 27/60).
(1) - از باب کَرُمَ. (ناظم الاطباء).