بهره دار

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رَ / رِ] (نف مرکب) حصه دار. (آنندراج). حصه دار و دارای حظ و نصیب. (ناظم الاطباء). || سهیم و شریک. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین). || کسی که به آمال خود رسد و کامیاب شود. (از ناظم الاطباء). دارای حظ و نصیب. (فرهنگ فارسی معین). || پاسبان. نگهبان :
به شب از بیم آن زنهارخواران
مرتب داشت جمعی بهره داران.
نزاری قهستانی.