بهشت صبوحی

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ صَ] (اِ مرکب)شراب بهشتی که در بامدادان نوشند. (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر