بهم برافکندن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هَ بَ اَ کَ دَ] (مص مرکب) در جنگ و ستیز انداختن دو تن یا دو گروه را :
بهمْشان برافکنده یکبارگی
همی تاخت تا قلبگه بارگی.اسدی.