به نشینی

«لغت نامه دهخدا»

[بِهْ نِ] (حامص مرکب)خوش نشینی. دوستی و مجالست نیک :
روز شادی به نشینی خود کند هر دشمنی
دوست آن باشد که تا جان وقت تیمار ایستد.
سیدحسن غزنوی.