بهونیه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ نی یَ] (ع اِ)(1) شتر مجنس میان کرمانی و عربی. (منتهی الارب). شتران مابین کرمانی و تازی. (ناظم الاطباء).
(1) - در ذیل اقرب الموارد بَهنَویَّه بدین معنی آمده و افزاید در اللسان البَهْنَویَّ است و گوید این کلمه دخیل است.