«لغت نامه دهخدا»
[بَ هی یَ] (ع ص) تأنیث بهی. (آنندراج). مؤنث بهی، یقال امرأه بهیه. (ناظم الاطباء). || روشن و تابان. (آنندراج) (غیاث). || لقبی است که در وزارت خارجه به دولت روس میدادند: دولت بهیهء روس، مانند سنیه برای دولت انگلیس. (یادداشت بخط مؤلف).