بی آبروی

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) ناپسند و ناموافق. (ناظم الاطباء). بی آبرو :
یکی خرد گوساله در پیش اوی
تنش لاغر و خشک و بی آبروی.فردوسی.
وگر زین هنرها نیابی دروی
همانا که یابیش بی آبروی.فردوسی.
و رجوع به مادهء قبل شود.