بیجمالی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (حامص مرکب) نازیبائی و بدصورتی. (ناظم الاطباء). زشتی. نارسائی :دیگر عروس فکر من از غایت بیجمالی سر برنیارد... (گلستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر