بی چشم

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (ص مرکب) کور. (ناظم الاطباء). آنکه چشم ندارد. || مجازاً، بی خُبْرَت. (یادداشت بخط مؤلف) :
آنکه بی چشم است بفروشد به یک جو جوهری.
سنایی.