بی چند

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (ص مرکب، ق مرکب)بی حساب. بی شمار. فراوان. بسیار :
به نزدیک خال آمد آورد مال
فروماند از آن مال بی چند خال.
شمسی (یوسف و زلیخا).
- بی چند و چون؛ بی کم و کیف :
ای خدا ای قادر بی چند و چون
واقفی از حال بیرون و درون.
مولوی.
رجوع به چند شود.