بیحیایی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (حامص مرکب) جسارت و پررویی و گستاخی و بی شرمی و بی ادبی. (ناظم الاطباء). وقاحت. سخت رویی. سترگی. شوخی. پررویی. (یادداشت بخط مؤلف) :
دوم پرده بیحیایی متن
که خود میدرد پردهء خویشتن.سعدی.