بیخستن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ خَ / خُ تَ](1) (مص)درماندن و عاجز شدن. (برهان) (آنندراج). بی نوا گشتن و درماندن. (ناظم الاطباء). پیخستن. لگدمال کردن. کوفتن در زیر پای :
شادی و بقا بادت و زین بیش نگویم
کاین قافیه تنگ است مرا نیک ببیخست.
عسجدی.
رجوع به پیخستن شود.
(1) - (در برهان). بکسر اول بر وزن دل بتن آمده است.