بی خطری

«لغت نامه دهخدا»

[خَ طَ] (حامص مرکب)بی بیمی. بدون مخاطره. || بی ارزشی. بی ارجی. بی قدری :
ترا فضیلت بر خویشتن توانم داد
ولیک فضلت نامردمی است و بی خطری.
آغاجی.
رجوع به معانی خطر شود. || بی مشقتی. بی رنجی. بی زحمتی.