«لغت نامه دهخدا»
[خِ] (ص نسبی) نجوی. آهسته سخن گفتن چنانکه دیگری نشنود. - بیخ گوشی حرف زدن؛ بیخ گوشی صحبت کردن. بیخ گوشی گفتن. و رجوع به ترکیبات بیخ ذیل بیخ شود.