بیداد و داد

«لغت نامه دهخدا»

[دُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب)ظلم و انصاف. جور و عدل :
سر آمد کنون کار بیداد و داد
سخنهای بی بر مکن هیچ یاد.فردوسی.
|| ظالم و عادل :
مهان را ز هرگونه دارید یاد
ز کردار شاهان بیداد و داد.فردوسی.