بیدادوند

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (ص مرکب) بیدادگر و بیدادمند. (ناظم الاطباء) (از آنندراج) :
ره ایمن شد از دزد بیدادوند
خرامنده شد راهرو بیگزند.؟ (از آنندراج).
و رجوع به بیدادگر شود.