بیداور

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (ص مرکب) (از: بی + داور) بدون قاضی و دادرس :
چارهء ما ساز که بیداوریم
گر تو برانی به که روی آوریم؟نظامی.
و رجوع به داور شود.