بیدخشت

«لغت نامه دهخدا»

[خِ] (اِ مرکب) گزی که از ساقه های درخت بید خارج میشود. (دائره المعارف فارسی). شکرکی که روی درخت بید بعلت شته ای مخصوص ایجاد میشود. بید انگبین. (فرهنگ فارسی معین). مَنّی که از صفصاف مشقق یعنی بید بیدخشتی تراود. منی است که بر اوراق بید افتد ببهاران و گاه به اندازه ای باشد که چند گز زمین را تر کند و زنبوران بر آن گرد آیند. و مردمان تازهء آنرا چون عسل خورند و خشک آنرا مانند ملینی بکار برند. تودهء من و شیرینی که در بهار میان انبوهی از برگهای بید پدید آید بر سر شاخهای نو است و زنبوران برآن گرد آیند و باغبانان شیرینی را گرفته خشک کنند و در طب چون شیر خشت بکار برند. (یادداشت مؤلف)(1).
(1) - ابن البیطار آنرا شیر خشک نامد و لکلرک آنرا به Siraceste ترجمه کرده است. (یادداشت مؤلف).