بید سرخ

«لغت نامه دهخدا»

[دِ سُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)سرخ بید. نوعی از بید. که در کرمانشاه آنرا بید مرجان نامند. عفار. (یادداشت مؤلف) :
جهانی برامش نهادند روی
بر آواز میخواره شهری و کوی
چنان شد که از بید سرخ افسری
ز دیدار او خواستندی کری
یکی شاخ نرگس بها یکدرم
خریدی کسی زو نگشتی دژم.فردوسی.
ببازوی پر خون درون بید سرخ
بزر رشته زین غم هزاران هزار.ناصرخسرو.
و رجوع به بید و سرخ بید شود.