بید سیاه

«لغت نامه دهخدا»

[دِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)(1)گونه ای از درخت بید که در جنگلهای ارس و نیز در فلات ایران میروید و نیاز آن به آب کمتر است. (جنگل شناسی ساعی ج1 ص194 و ج2 ص130).
(1) - Salix australior.