«لغت نامه دهخدا»
[دَ کُ] (ص مرکب) (از: بی + دک + و + پوز) بی هیأت و قیافه. بی سر و وضع (در تداول با لحن تحقیر و تمسخر). (از امثال عامیانهء جمالزاده). رجوع به دک و پوز شود.