بیدگون

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) (از: بید + گون) برنگ برگ بید. سبز :
چون پرند بیدگون(1) بر روی پوشد مرغزار
پرنیان هفت رنگ اندر سر آرد کوهسار.
فرخی.
(1) - ن ل: نیلگون، و در این صورت شاهد نیست.