«لغت نامه دهخدا»
[دِ مُ وَلْ لَهْ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) یعنی بید طبری و در شرفنامه یکی از اقسام هفده گانهء بید است. (از رشیدی). بید مجنون. بید ناز. قسمی بید که شاخها بسوی زمین آویخته دارد. (از یادداشت مؤلف). بید مشک. (انجمن آرا). بید نگون. بید مجنون. بید معلق. (یادداشت مؤلف). رجوع به ترکیبات بالا و بید مجنون و بید معلق شود.