بی دیت

«لغت نامه دهخدا»

[یَ] (ص مرکب) (از: بی + دیت) که دیت ندارد. بی خون بها :
بیدیت است آنکه تو خون ریزیش
بی بدل است آنکه تو آویزیش.نظامی.
رجوع به دیت شود.