بی ذنب

«لغت نامه دهخدا»

[ذَ نَ] (ص مرکب) (از: بی + ذنب) بی دم. بی دمب. که دم ندارد. بی دنبال :
مردم از گاو ای پسر پیدا بعلم و طاعتست
مردم بی علم و طاعت گاو باشد بی ذنب.
ناصرخسرو.
رجوع به ذنب شود.