بیرحمت

«لغت نامه دهخدا»

[رَ مَ] (ص مرکب) (از: بی + رحمت) که بخشایش ندارد. || بیرحم. بی شفقت. نامهربان : این سعدالدین بیرحمتی بود ناجوانمردی. (المضاف الی بدایع الازمان ص45).
بیرحمتم اینچنین چه ماندی
ارحم ترحم مگر نخواندی.مولوی.
رجوع به رحمت شود.